Cupping als levensstijl. Je lichaam heeft óók een APK nodig.
Ken je dat?
Je auto begint ineens een beetje anders te klinken.
Een lampje gaat branden.
Hij trekt misschien wat minder lekker op.
Of er komt een geluidje waarvan je denkt: dat deed-ie eerst niet.
En wat doen we dan?
Als we een beetje verstandig zijn, maken we een afspraak bij de garage.
Want we wachten liever niet tot de auto verandert in een complete kermisattractie op vier wielen. Alle lampjes aan, piepjes erbij en ondertussen de Russische roulette dat-ie het nog tot de garage redt.
Toch? Maar met ons eigen lijf… Tja.
Daar zijn we soms een stuk minder verstandig mee.
Een beetje stijve nek? Ach, gaat wel weer over.
Slecht geslapen? Komt vanavond wel goed.
Moe? Nog even door.
Pijntje hier, spanningetje daar…
Ik heb het druk, ik kijk er volgende week wel even naar.
En voor je het weet branden er zoveel lampjes tegelijk dat je denkt:
“O ja… misschien had ik hier iets eerder naar moeten luisteren.”
En ik kan dat natuurlijk heel mooi zeggen, maar ik moet eerlijk bekennen: ik ben daar zelf ook hartstikke goed in.
Mijn eigen lijf is op dit moment namelijk niet bepaald het schoolvoorbeeld van preventief onderhoud. 😂
Het is eerder een wandelende kermis.
Lampjes? Check.
Piepjes? Ook aanwezig.
Geluidjes waarvan je denkt “nou ja, zolang ik blijf lopen…”? Jazeker.
Dus voordat ik hier met een opgeheven vingertje ga vertellen hoe goed iedereen voor zichzelf moet zorgen:
Ik sta gewoon gezellig naast jullie in de rij. 😂
Voor onze auto vinden we onderhoud eigenlijk heel normaal.
APK.
Een beurt.
Olie controleren.
Banden nakijken.
Je wacht meestal niet totdat er rook uit de motorkap komt voordat je denkt: misschien moet ik eens iemand bellen.
Nou ja… meestal dan. 😉
Waarom vinden we het voor ons lichaam dan zo lastig?
Ons lichaam is tenslotte óók iets waar we iedere dag mee op pad zijn.
We verwachten dat het meedoet.
Dat het beweegt.
Dat het presteert.
Dat het werkt als we druk zijn.
Dat het doorgaat als we moe zijn.
En ondertussen geven we het soms ongeveer net zoveel aandacht als een mug.
Daar komt voor mij cupping om de hoek kijken.
Niet als wondermiddel.
Niet als: één behandeling en hoppa, alles opgelost.
Maar als een manier om regelmatig even stil te staan bij je lichaam.
Een moment van aandacht.
Van voelen.
Van ontspanning.
En van bewust worden van wat je lichaam je eigenlijk probeert te vertellen.
Ik vind het mooi om cupping te zien als onderdeel van een levenswijze waarin je niet pas voor jezelf zorgt als er iets écht mis is.
Een beetje zoals met je auto.
Je brengt hem voor een beurt omdat je er nog heel wat kilometers mee wilt maken.
Nou…
Met je lijf hoop ik ook dat je nog een héél eind mee mag. 🌿
Dat is natuurlijk de vraag die dan vaak komt.
“Hoe vaak moet ik cuppen?”
En daar heb ik helaas geen mooi antwoord op zoals:
Iedere eerste maandag van de maand om 12:05 uur.
Zo werkt het natuurlijk niet.
Iedereen is anders.
Je lichaam, je leefstijl, hoeveel je beweegt, hoeveel spanning je ervaart, hoe je slaapt en waar je op dat moment behoefte aan hebt: het speelt allemaal mee.
Voor de één is af en toe een behandeling een fijn moment van onderhoud.
Voor een ander kan het prettig zijn om een periode wat regelmatiger te komen en daarna weer wat meer ruimte ertussen te laten.
Het gaat voor mij daarom niet zozeer om een vast kilometeraantal, maar om leren luisteren.
Want misschien is de belangrijkste vraag niet:
“Wanneer moet ik weer komen?”
Maar:
“Wanneer merk ik eigenlijk dat mijn lichaam iets van mij vraagt?”
Want dat is misschien wel waar we allemaal wat beter in mogen worden.
Niet wachten tot het dashboard een volledige kermis is.
Je lichaam geeft vaak al eerder kleine signalen.
Een beetje meer spanning.
Minder lekker slapen.
Vastzittend gevoel.
Moeheid.
Niet lekker in je vel zitten.
Dat hoeft niet meteen te betekenen dat er iets ernstigs aan de hand is.
Maar het kan wél een mooi moment zijn om even pas op de plaats te maken.
Even niet doorrennen.
Even niet “komt morgen wel.”
Maar gewoon:
Hé, wat heb ik eigenlijk nodig?
En soms is dat een massage.
Soms cupping.
Soms een wandeling.
Soms een avond op de bank zonder dat je je daar schuldig over hoeft te voelen.
En soms is het gewoon tijd om naar bed te gaan in plaats van nog drie afleveringen te kijken. 😉
Omdat ik natuurlijk niet alleen maar over auto's kan praten zonder er zelf één te hebben… heb ik een Pioenroos-autootje gekocht.
Mijn eigen kleine trutteschuddertje aka The chickieride 😂
En eerlijk?
Ik vind het eigenlijk wel toepasselijk.
Want iedere keer als ik erin stap, word ik eraan herinnerd dat onderhoud best een dingetje is. Voor de auto.
Maar dus ook voor mezelf.
En ja, misschien is mijn timing niet altijd fantastisch.
Mijn huidige auto is daar het levende bewijs van. Die doet momenteel gezellig mee aan de licht- en geluidshow.
Maar misschien hoeven we ook niet perfect te zijn in goed voor onszelf zorgen.
Misschien mogen we gewoon steeds wat eerder luisteren.
Dat ene kleine lampje serieus nemen.
Niet wachten tot het hele dashboard zegt:
“Mens, doe nou eens rustig aan.”
Dus… wanneer was jouw laatste APK?
Misschien is dit vandaag gewoon een klein zetje om eens bij jezelf in te checken.
Hoe gaat het eigenlijk met mij?
Hoe voelt mijn lichaam?
Waar houd ik spanning vast?
Waar mag ik wat meer aandacht aan geven?
Je hoeft niet te wachten tot alles vastloopt.
Net zoals je met je auto niet per se wilt wachten tot je langs de kant van de weg staat met de motorkap open en de ANWB ernaast.
Onderhoud is geen luxe.
Het is aandacht.
Voor dat lijf waarin je iedere dag rondrijdt.
En mocht je dashboard inmiddels ook een beetje op een kermisattractie lijken… dan weet je in ieder geval dat je niet de enige bent. 😉
De Pioenroos staat voor je klaar. 🌸
Integraal holistische massagetherapie | Cupping | Huidverzorging